“göz yaşı göstermeden ağlayacaksın”, o  resme

Bu gün eski bir fotoğraf gördüm.

Ömrümün resmi,

Eski dostlarımın resmi,

Yaşayanların ve ölenlerin resimleri

Bir zaman genç olduğumuzun resimleri

Bir zamanlar dostlarımızın genç olduklarının resimleri

Bir zamanlar dostlarımızın ölmedikleri resimler

Mücadelenin,kavganın,yoldaşlığın keyfinin çıkarıldığı resimler

Artık, eski olan resimler

Artık, genç olmadığımızın kanıtı olan resimler

Sanal ortamlardan gönlümüze sızan resimler

Ne çok dostlarımız oldu 

Ne çok dostlarımız öldü

Ne çok anılarımız oldu bizi bir yapan

Ne çok acılarımız oldu bizi biz yapan

Ne çok sevinçlerimiz oldu bizi biz yapan

Gittikçe azalıyoruz bizi biz yapan ortak paylaşımlarımızdan

Gittikçe ne kadar çok yazılıyor eski resimlerimizin altına

O bir “rahmetli”

tek bir şey var “o bir….” den,

Geri dönüşü olmayan “o bir rahmetli”

Eski bir resimde  “öldürülen “ceylan” ağbimize bakarken

O gece duyduğum Kurşun sesleri kulaklarımda yansıyor

Unutulmuyor

Hiçbir şey

Ne sesler

Ne yüzler

Ne anılar

Ne vurulan arkadaşlarımızın yürekleri dağlanırken

Aynı anda bizimde dağlanan ve

Hiç kapanmayan yürek yaralarımız

Ah yaralar,

Kaybetme yaraları,

dövüşenlerin düşerken çıkardıkları

Sesler,

Ömrümüzün sesleri

Unutamayacağımız sesler,

Resimler

Bizi bize hatırlatan resimler,

En üzüntü verici olanda,

O resmin içinde yer alamamak

Anıların yaşanmışlıkların içinde olmak

Ama o resmin içinde çerçevesinde olmamak,

Bir daha da olamamak

ve

“göz yaşı göstermeden ağlayacaksın”

O resme.